است و با اين حال تا آن حد كامل است‌، موجب حيرت دايمي بوده است‌. پيش از پرداختن به‌ ارزيابي اهميت اين آثار از ديدگاه خاص ما، لازم است كه منشأ آنها را بررسي كنيم‌.
در 1795، فريدريش آگوست ولف‌1 (1759 تا 1824) كتابي منتشر كرد تحت عنوان‌ ديباچه‌اي بر هومر2 كه در آن سعي كرده بود با محدود كردن نقش هومر در تأليف اين اشعار شگفت‌انگيز تدوين آن را توضيح دهد. اين آغاز كار به اصطلاح ((مسئلهٴ هومري‌)) بود. نظريات‌ انقلابي ولف به وسيلهٴ پيروانش بسيار پيش رفت‌. با اين حال‌، تا پايان قرن گذشته‌، تحت رهبري‌ اندرو لانگ‌3 (1893 به بعد)، والتر ليف‌4 و ديگران واكنشي پديد آمد و اينك گرايش كلي (با يك محدوديت كه هم اكنون خاطرنشان مي‌شود)، به همان نظر مرسوم قديمي است كه بنا بر آن‌ هومر مؤلف ايلياد و اديسه است‌، و تحريفات و بازآرايي‌هاي ازمنهٴ بعدي اهميت نسبتاً كمي دارد.
اين محدوديت به دوگانگي مؤلف ايلياد و اديسه مربوط مي‌شود. اين دو اثر (به عقيدهٴ ماتيو آرنولد5) با اين كه هر دو ((روان‌، بي‌پيرايه در محتوا، بي‌پيرايه در كلام‌، و ممتاز است‌))، با اين حال‌ با هم تفاوت خاصي دارند. ايلياد داراي لحن و خصلتي بسيار تاريخي‌تر و نيز بسيار منطقي‌تر است -- ايلياد حماسه‌اي جنگي است‌، اديسه سرشار از سحر و شور احساس است‌، و حاوي‌ توصيف بيشتري از حيات اجتماعي است‌. اين اثر در يك كلام‌، خرافي‌تر و اخلاقي‌تر است‌، و مرحلهٴ فرهنگي پيش‌رفته‌تر آغاز زندگي شهرنشيني را توصيف مي‌كند. سبك هر دو منظومه‌ ممكن است يكي باشد، ولي حالتشان كاملاً مغاير است‌. به آساني مي‌توان فاصله‌اي دست كم‌ معادل نيم‌قرن را ميان تأليف دو منظومه تصور كرد. آيا ممكن نيست دو هومر وجود داشته‌ باشد؛ هومر مهين كه ايلياد را تأليف كرده و هومر كهين‌، كه پسر يا نوه يا شاگرد صديق او بوده و اديسه را به نظم آورده است‌؟
من از حادثهٴ بزرگ سال 1795، يعني انتشار ((ديباچهٴ)) ولف سخن گفتم‌؛ حادثهٴ مهم ديگر در تاريخ مطالعات هومري كشف ديوارهاي موكناي‌6 به وسيلهٴ ويلهلم دورفلد7 (متولد 1853) در حصارليق‌8 بود كه در سال 1893 صورت گرفت‌. هم‌چنان كه قلم ولف يك قرن پيش مطالعات‌ زبان‌شناسي را دست‌خوش انقلاب ساخت‌، بيل دورفلد نيز بينش باستان‌شناسي را دگرگون كرد. كار او سبب شد تا مردم عميقاً دريابند كه اشعار هومري به هيچ‌روي محصولاتي بدوي نبوده‌